اگر بهم بگن بچه داشتن و بچه داری رو تعریف کن میگم: اون کیه که میتونه تورو از عشق لبریز و دقیقا چند لحظه بعد کاسه ی صبرت رو سرریز کنه؟ اون کیه که وقتی بیداره آرزو می کنی چند دقیقه بخوابه و سکوتی که نیازمند شی رو تامین کنی و تااااا میخوابه از شدت معصومیتش میتونی حتی واسش بمیری؟! اون کیه که تاااا وقتی ماااادر نشده باشی نمیتونی درک کنی که چقدرررر عزیزه؟! و هر کدوممون حداقل یه مرتبه این جمله رو از مامانمون شنیدیم "حالا خودت مادر میشی میفهمی چی میگم" بنظرم اینهمه تناقض تو بچه داری، تنها تناقضی هست که شیرینه! منو امیر گاهی وقتا وااااقعا تعجب می‌کنیم که چجوری کسی که تا یک دقیقه قبلش ما رو به مرز جنون رسونده الان میتونه با یه لبخند همونقدرررر عاشقمون کنه... اگر این عشق بی قید و شرط مادر و پدری نیست پس چیه؟! #پدر#مادر#عشق_پدر #عشق_مادر #عشق_به_فرزند #فرزندپروری_مثبت #کودکان #معصومیت_کودکانه #بچه_داری #هوش_هیجانی #خانواده_عشق #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #بیرجند #بیرجند_شهر_من

همه ی والدین شاید در فرزندپروری،دچار عذاب وجدان بشن،اما همه خودشون رو توی حباب عذاب وجدان زندانی نمیکنن. راه رهایی از عذاب وجدان در فرزندپروری اینه که اشتباهت رو بپذیری و به فکر جبران باشی و در راستای حلش عمل کنی! #عذاب_وجدان #والدین#فرزندان#فرزندپروری_مثبت #فرزند_سالم #پدر#مادر#کودک#جبران #پرورش#نوجوان#تکنیک_های_زندگی_بهتر #خستگی_مادرانه #درک #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #بیرجند #مشاوره_آنلاین #مشاوره_خانواده #مشاوره_کودک #مشاوره_نوجوان

آیا مادر خوبی هستم؟ ‌ تو و فرزندت، هر دو به توجه نیاز دارین. مادر کامل، خوب، فداکار و از خود گذشته، باور غلطی هست که در ذهن بیشتر افراد جامعه جا افتاده. بیشتر آدم‌ها فکر می‌کنن که مادر باید به قول معروف «خودش رو برای فرزندش بُکشه!» یعنی هیچ چیزی کم نذاره و فرزندش رو همیشه و در هر سنی بر خودش مقدم بدونه. زنانی که این باور رو دارن به محض بچه‌دار شدن خودشون رو فراموش می‌کنن. این کار به دو نفر خیلی آسیب می‌زنه! اول خود مادر، که به مرور جسم و روانش فرسوده و خسته میشه. دوم به فرزند، که وابسته و ناتوان بار میاد و همیشه باید سنگینی بار دِین از خود گذشتگی مادرش رو به دوش بکشه! در حالی که مادر کافی، مادری هست که حد تعادل رو نگه می‌داره. هم به نیازهای کودکش توجه می‌کنه و هم به خودش به عنوان یک انسان بها می‌ده و این حق رو برای خودش قائل هست که زندگی کنه، لذت ببره و تا جایی که به فرزندش آسیب نزنه، خودش رو بر اون مقدم بدونه. حضور بیش از حد مادر پتانسیل مستقل شدن رو در کودک محدود و غیر فعال می‌کنه و این تصور رو برای کودک به وجود میاره که «من ناتوانم و حضور مادر در کنار من همیشه لازمه و من بدون اون نمی‌تونم کاری بکنم.» مادر کافی بر اساس میزان نیاز فرزندش، توانایی‌هاش و اقتضای سنش در کنار اون هست و بهش کمک می‌کنه. مادری که به اندازه کافی کنار فرزندش هست به کودکش یاد می‌ده «اگه کسی یا یه چیزی برای مدتی کنار تو نباشه، به این معنی نیست که وجود نداره! تو میتونی صبر کنی تا دوباره اون رو به دست بیاری. من مادر بدی نیستم اگه همیشه کنارت نباشم و به خودم و کارهام برسم. من به اندازه‌ی کافی کنارت هستم و باید کمی صبر کنی. #مادر_کافی#فرزندپروری_مثبت#مادر_عاشق#فرزندان#تربیت_صحیح_فرزند#فرزندپروری_نوجوان #آموزش #ورزش#تفریح#وقت_گذرانی #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #بیرجند

. پدر و مادرها گاهی باید به دوران کودکی خود سفر کنند و با فرزند خود بازی و شادی کنن که این کار باعث میشود روحیه خانواده شاد و ظرفیت مغزی کودک زیاد شود برای تربیت کودک باید کودک شویم #آدینه_خوش #بازی#شادی#خانواده#جمعه_ها #کودک#فرزندپروری #عالیه_هیبتی

نمی دانم وقتی غذایی که پیک موتوری رستوران برایتان می آورد سرد است، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی سوار تاکسی می شوید و می بینید کولر را روشن نکرده، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی کتابی را می‌خرید و می‌بینید که جلد آن تا شده یا صفحه ای از آن کثیف است چه می کنید. نمی دانم وقتی از سوپرمارکت خرید می کنید و متوجه می شوید که یکی از اقلام، اشتباه ارسال شده چه می کنید. نمی دانم وقتی در کافی شاپ، کمی از چای در نعلبکی ریخته یا نانی که می آورند کمی مانده است، چه می کنید. من معمولا چیزی نمی گویم مگر این که مجبور شوم (مثلاً کفشی بخرم و کفش دیگری تحویلم شود که در آن جا هم تا حد امکان، ایراد را گردن می گیرم و مثلاً می‌گویم ظاهراً من در توضیح مشخصات کفش اشتباه کرده‌ام یا خوب بیان نکردم). قدیم ها چنین اخلاقی نداشتم. اما چند سال پیش، دوستی من را با مفهوم "مهمانی دنیا "آشنا کرد. و گفت: بعضی در دنیا، مثل صاحب خانه اند و برخی مثل مهمان. وقتی به عنوان مهمان جایی می‌رویم، توقعات کمتری داریم. به طعم غذا، کهنه بودن میوه، به رنگ در و دیوار، اعتراض نمی کنیم. انگار " پیچپذیرش" مان را چرخانده اند و روی سطح دیگری تنظیم کرده‌اند. در دنیا می‌توان دو جور زیست. مثل صاحبان دنیا و مثل مهمان های دنیا. یادم هست به او گفتم: اگر هیچ کس اعتراض نکند، هیچ چیز بهتر نمی شود. همه چیز بد می ماند. این نسخه ی تو، نسخه ی سقوط و قهقراست. اما او پاسخ داد: همیشه کسی هست که اعتراض کند. دنیا، صاحبان فراوان دارد. چیزی که کم است، مهمان است. نگاه طلبکارانه- حتی وقتی حق با توست- بر روی روش و منش تو تاثیر می‌گذارد و از تو انسان دیگر می سازد و تو از جمع "اقلیت مهمان "به " اکثریت صاحب خانه" می‌راند. دوستم دیگر بین ما نیست. از مهمانی دنیا رفته است. اما حرفش هنوز گوشه ذهنم مانده . دنیا، بازی بزرگی است که من، در چند صحنه از آن، مهمان هستم. همین و نه بیشتر. این روزها که اینجا و آنجا برخوردهای طلبکارانه را می بینم، با خودم می گویم شاید محروم شدن ما از بسیاری از حقوق طبیعی مان در عرصه های عمومی، ما را به سمت طلبکاری افراطی در قلمرو های خصوصی سوق داده باشد. شاید هم، چنین نباشد. نمی دانم. #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده