. برای هر کسی یه چیزی افتخاره بعضی موقع ها یه کاری که کردیم باعث میشه حس خوبی داشته باشیم و آدم وقتی یادش میفته با وجود سختی هاش قند تو دلش آب بشه... برای من خادمی هیات کودک از اون کارهاست، از اون افتخارها و البته از اون چیزای خیلی سخت:) چون هر سال باید کلی با خودم بجنگم که ده شب برم هیات ولی تو خود هیات نباشم، یه گوشه ای با یک عالمه بچه مشغول باشیم و نه صدایی از هیات بشنویم و نه تصویری ببینیم. هیات کودکِ ما در دانشگاه هنر، اینقدر جاش دنجه که فقط وقتی مردم میان دنبال بچه هاشون می فهمیم هیات تموم شده.... و اون وقت باید جمع کنیم و بریم. وقتی بیشتر دل آدم میسوزه و میفته تو دو دو تا چهارتای خودش که آیا کار درست رو میکنم یانه که قیافه ی خیس از اشک آدمها رو بیرون هیات میبینه... خلاصه که پیدا کردن نیروی کمکی برای همچین توصیفاتی، قاعدتا باید خیلی سخت باشه، حالا بازی کردن با بچه ها هر سال چند تا دونه طرفدار داره ولی نفری برای ورودِ بچه ها و اسم نویسی شون و هزار تا دردسر دم در ورودی جزء اون کارای دردناکیه که اگر کسی براش اعلام آمادگی کنه اون نفر یک گوهر کمیابه....! چرا؟ چون کلی شماره باید بنویسه، کلی بچه که دلشون برای مامانشون تنگ شده کنارش باهم گریه می کنن و اون باید دونه دونه هم آرومشون کنه و هم به مامانشون زنگ بزنه، کفش بچه ها رو که یکی درمیون گم میشه پیدا کنه، بچه هایی رو که میخوان برن دستشویی بسپره به خاله های هیات کودک و سخت ترین کار، موقع رفتن بچه هاست که در بین اون شلوغی وانفسای آخر شبِ مادرها، خوش اخلاق باشه و تند تند بچه هارو صدا کنه و چون غالبا نمیخوان برن بیرون و دوست دارن بازی کنن با لطایف الحیلی راضیشون کنه برن خونه و مطمئنشون کنه فردا شبم هیات کودک هست... . ما یک گوهر کمیاب داشتیم که چند سال ده شب این ماموریت ویژه رو انجام میداد و در این چند سال هیچ شبی لبخند از صورتش گم نشد.... و این گوهر امروز بعد از کلی سختی کشیدن از زندگی این دنیا و پسر سه سالش خداحافظی کردو رفت به سمت هیات کودک واقعی در بهشت....😭 . آزاده سلطانی میدونم اونجا هم دم در میشینی و با خوش اخلاقی مثل همیشه هوای بچه ها رو داری... 💔 کاش مسئول هیات کودک بچه های امام حسین شده باشی اون چیزی که همه مون آرزوشو داشتیم و همیشه اول دهه برای خودمون تکرارش میکردیم...😔 راستی کاش وقتی دلتنگ سید علی میشی چند دقیقه سه ساله ی امام حسین رو بهت بسپارن که باهاش بازی کنی...😭 پ.ن:با فاتحه ای دوست هم هیاتی مارو بدرقه کنین...یک خادم در هیات کودک.... یک خاله ی مهربون.... خاله ی ثبت نام....🖤 #هیئت_کودک#هیئت_هنر

🌈 برای تربیت دینی، نباید هیچ فرصتی را از دست داد. مناسبت های مذهبی، یکی از بهترین موقعیت ها برای ایجاد گرایش های دینی بچه هاست. البته باید به سبک و سیاق خود بچه ها برگزار کنیم. ‌ پسرهای چمرانی هر هفته یک زنگِ هیئت دارند. زنگ هیئت این هفته به طراحی و ساخت یک وسیله ی بازی برای جشن میلاد پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم گذشت. پسرها یک اسباب بازی ساختند تا در هیئت هایی که شرکت می کنند همراه خود ببرند تا هم خودشان بازی کنند و هم بچه های دیگر... ‌ #کلاس_دومی_ها #ادبستان_پسرانه_شهید_چمران #تربیت_دینی #دینداری #هفت_سال_دوم #چمرانی_ها #هیئت #مجتمع_آموزشی_شهید_چمران

📣 اسباب بازی خریدن یکی از سخت ترین کارهای دنیاست. اینکه برای چه سنی، چی بخریم؟ بازی فکری خوبه یا ساختنی؟ برای دختر ها چی بگیریم؟ این بازی مناسبه فرهنگه ما هست یا نه ؟ و کلی سواله دیگه. ‌ حالا #هاچین کار رو کمی آسون تر کرده. دیگه خیال من راحته از بابت اسباب بازی که می خرم و مشاوره هایی که میدن هم خیلی کاربردیه. ‌‌ یه سر به پیج شون بزنید، پشیمون نمیشید: @chamran_gifts @chamran_gifts @chamran_gifts ‌ #هاچین #هدایای_شهید_چمران #اسباب_بازی

. #تدبر_در_قرآن_سوره_تبت #قصه_تدبر_روخوانى_قرآن #كلاس_دومى_ها #كلاس_اولى_ها . #ادبستان_دخترانه_شهید_چمران #مجتمع_آموزشى_شهيد_چمران

کره زمین بادکنکی🤩🌍 . برای انجام این پروژه هیجان انگیز به ابزارهای زیر نیاز داریم⬇️🤔 . ✅بادکنک ✅روزنامه ✅چسب ✅روبان ✅تعدادی دست هنرمند ☺ ✅ذهن های مسلط به درس👩‍🏫 ✅خلاقیت بچه ها😎 . در این فیلم دخترهای کلاس پنجمی چمران به همراه خاله شون یک کره زمین بادکنکی ساختند و روی اون نصف النهار مبدا و خط استوا رو با روبان رسم کردند، بعدش هم قاره ها رو روی اون قرار دادند😇 . ❗این پروژه ی ساده و جالب، نه تنها به تثبیت درس مطالعات اجتماعی دخترها کمک کرد؛ بلکه باعث شد کارگروهی شون هم تقویت بشه🤗 . 🌹این پست رو ذخیره کنید و برای معلم هایی که می‌شناسید بفرستید تا این پروژه رو با دانش آموزانشون تجربه کنند🌱 . #ادبستان_دخترانه_شهید_چمران #جغرافیا #کره_زمین #کلاس_پنجمی_ها #آموزش_پروژه_محور #مطالعات_اجتماعی

#ورق_بزنید #تابستانی_برای_مرد_هزار_چهره . 📝قسمت ششم . تابستان پنجم/کاوه آهنگر . پدربزرگم، خدا رحمتش کند، یک مغازه چراغ‌سازی داشت. چند سال تابستان برای شاگردی به مغازه‌اش رفتیم. ساعت 6صبح می‌رفتیم شوش و 6 عصر برمی‌گشتیم. اوایل که بچه بودیم، کار کردن برایمان بیشتر بازی بود. ولی بزرگ‌تر که شدیم، کارمان سنگین شد. یادم است اولین املت زندگی‌ام را در مغازه بابا حاجی پختم. تا مدت‌ها در خانه برای بقیه املت می‌پختم. اره کردن آهن، جوشکاری، تراشکاری و کار با دریل میزی را هم در نوجوانی تجربه کردم. بعد از کنکور، یک مدت رفتم مغازه پدربزرگم. همان روزهای اول مرا با شاگردش به یک بلورفروشی فرستاد و گفت کل این مغازه را ویترین بزنید. از بس اره کردم، تمام دستم تاول‌زده بود. بدتر از آن جوشکاری بدون ماسک بود که باعث شد تمام شب از چشم‌درد نخوابم. چند سال بعد که در دانشگاه تهران دانشجو شده بودم، به بچه‌های رشته مکانیک تئاتر درس می‌دادم. یک مسابقه ماشین‌های فنری در دانشگاه برگزار شد و بچه‌های مکانیک سخت مشغولش بودند. کارشان خوب پیش می‌رفت ولی برای کامل کردن ماشین‌ها جوشکاری بلد نبودند. کل کارهای جوشکاری‌شان را برایشان انجام دادم. خیلی از من تشکر کردند. من هم خیلی خوشحال شدم کاری بلدم که بقیه شاگرداول‌ها هم بلد نیستند. البته بازهم چون بدون ماسک جوش دادم، چشمانم را برق زد.    این تجربه‌ها بخشی از تابستان‌های زندگی من بود. بخشی که با حمایت پدر و مادرم، خانواده، همسایه‌ها و انسان‌های مهربان برایم ایجاد شد و توانستم از آن استفاده کنم. دوست دارم رازهایی را به شما بگویم تا شما هم بتوانید تابستان‌های درخشانی را تجربه کنید. قسمت بعدی تابستان‌های مرد هزارچهره را بخوانید. . پ.ن: این مطالب که به قلم کارشناس تربیتی، حجت الاسلام احمدرضا اعلایی نوشته شده است برای اولین بار درصفحه ی: @nojavan_khamenei منتشر شده است!🙏🌸 #تابستانه #چمرانی_ها #اوقات_فراغت #کار_مفید #سرگرم_کردن_بچه_ها