تابستون تو مدرسه چیکار میکنن؟🤯 . اول کپشن رو بخونید⬇️ برنامه ریزی و طراحی برای پایگاه تابستانه یکی از اتفاقات مهم فصله که برخلاف تصور خیلی ها قرار نیست فقط پر از درس باشه و بعد هم کلی خستگی برای بچه ها بمونه🤔 . درسته که پایگاه تابستانی یه فرصت عالی برای معلم هاست که بتونند تا حدی به بودجه بندی مباحث درسی برسن؛ اما هدف از پایگاه اینه که علاوه بر یک روز آنلاین، با دو روز برنامه حضوری تو پارک و فضای باز، خستگی آموزش مجازی کم بشه و نشاط به روح بچه ها برگرده. حالا چطور؟؟؟ . حالا ورق بزنید و بخونید🤗⬆️ . ⭕این پست رو سیو کنید و برای معلم هایی که می‌شناسید بفرستید، منتظر پست های بعدی باشید😉 . ⁉️به نظرتون برای طراحی پایگاه تابستانه معلم ها باید به چه نکته هایی توجه کنند؟؟؟ . #پایگاه_تابستانی#تابستان#کلاس_تابستانه #پروژه#مهارت_آموزی#بازی#فعالیت #فعالیت حی_پایگاه_تابستانی#معلم_خلاق #دبستان#دبستانی_ها #ادبستان

. پسر کوچیک شماهم وسایلش رو گم میکنه؟ تو مدرسه کمد خودش و دوستش رو اشتباه میگیره؟ . طبیعیه!😊 بچه ها تو سنین قبل دبستان که خوندن و نوشتن هم بلد نیستن، بیشتر با این مسئله مواجه هستند. . دقت کردین بچه های ۴تا۶ سال به خصوص پسرها خیلی دوست دارن مثل قهرمان ها باشن؟ . تو پیش دبستانی پسرونه، عمو برای این ویژگی یه برنامه ی جالب دارن و این علاقه ی بچه هارو به یه فرصت عالی تبدیل کردند. . کافیه از بچه ها بخواین با چندتا ابزار ساده مثل کاغذرنگی،مقوا، چسب و ... یه نشان مخصوص قهرمانی درست کنند و اون هارو روی کمد، پوشه و وسایل شخصیشون بچسبونند‌. . این کار باعث میشه برای شخصی سازی وسایلشون تلاش کنند و حتی برای مراقبت از اون ها انگیزه بیشتری پیداکنند. . #ادبستان_پسرانه_شهید_چمران #شخصی_سازی_وسایل#چمرانی_ها #نشان_مخصوص_قهرمان#پسران_چمرانی

روزهای اولی که تصمیم گرفته بودیم کاری راه بندازیم و به مدرسه فکر می‌کردیم، خیلی همه چیز را بالا و پایین کردیم؛ از کارهای اجرایی و پیگیری گرفته تا پیداکردن ملک و نیروی انسانی که سخت پیدا می‌شد و سخت‌تر در اینچنین کاری ماندگار می‌شد. هرروز با شنیدن نکته‌ای به جلو رفتن در مسیر امیدوار می‌شدیم و روز بعد، با حرفی دیگر می‌فهمیدیم مدرسه‌داری جزو سخت‌ترین کارهاست و ناامید می‌شدیم‌. دوستی داشتیم که تقریبا فقط همان زمان‌ها با ما همکاری می‌کرد ولی در همان مدت کوتاه حرفی زد که باعث شد ما بیشتر فکر کنیم، بیشتر امیدوار شویم و انتخاب کنیم با تمام سختی‌ها، مسیر زندگی‌مان و جریان جوانی‌مان را در این راه عجیب و غریب و پرفراز و نشیب بگذاریم و در ادامه مسیر هر وقت ناامید شدیم، این نکته را برای خودمان مرور کنیم. و آن حرف این بود: «فکر کنیم ما بالاخره مدرسه بزنیم. بچه‌ها بیان درس بخونن و خلاصه زندگی جدیدی رو تجربه کنن. قبوله که سختی‌های زیادی داره ولی فکر کنیم یک روز امام زمان با دیدن بچه‌ها یه لبخند بزنن و یکی از این بچه‌ها، فقط یکی از اون‌ها سرباز امام زمان بشن اون وقت واقعا همین برای ما بس نیست؟ برای کل زندگی ما و عمری که برای همه این بچه‌ها گذاشتیم؟» امام زمان‌مان! امشب شب تولد شماست. می‌شود امشب یا فردا به مدرسه ما سری بزنید. البته الان خالی است... ‌ ‌ اگر شما آنجا بروید نور حضورتان در قلب تک تک بچه‌های چمرانی روشن می‌شود و مطمئنم تا آخر عمرشان خاموش نمیشود. آدرسمان را که بلدید؟ میدان خراسان..... ‌ .‌ ‌ ‌ #چمرانی_ها #نیمه_شعبان

#ورق_بزنید #تابستانی_برای_مرد_هزار_چهره . 📝قسمت ششم . تابستان پنجم/کاوه آهنگر . پدربزرگم، خدا رحمتش کند، یک مغازه چراغ‌سازی داشت. چند سال تابستان برای شاگردی به مغازه‌اش رفتیم. ساعت 6صبح می‌رفتیم شوش و 6 عصر برمی‌گشتیم. اوایل که بچه بودیم، کار کردن برایمان بیشتر بازی بود. ولی بزرگ‌تر که شدیم، کارمان سنگین شد. یادم است اولین املت زندگی‌ام را در مغازه بابا حاجی پختم. تا مدت‌ها در خانه برای بقیه املت می‌پختم. اره کردن آهن، جوشکاری، تراشکاری و کار با دریل میزی را هم در نوجوانی تجربه کردم. بعد از کنکور، یک مدت رفتم مغازه پدربزرگم. همان روزهای اول مرا با شاگردش به یک بلورفروشی فرستاد و گفت کل این مغازه را ویترین بزنید. از بس اره کردم، تمام دستم تاول‌زده بود. بدتر از آن جوشکاری بدون ماسک بود که باعث شد تمام شب از چشم‌درد نخوابم. چند سال بعد که در دانشگاه تهران دانشجو شده بودم، به بچه‌های رشته مکانیک تئاتر درس می‌دادم. یک مسابقه ماشین‌های فنری در دانشگاه برگزار شد و بچه‌های مکانیک سخت مشغولش بودند. کارشان خوب پیش می‌رفت ولی برای کامل کردن ماشین‌ها جوشکاری بلد نبودند. کل کارهای جوشکاری‌شان را برایشان انجام دادم. خیلی از من تشکر کردند. من هم خیلی خوشحال شدم کاری بلدم که بقیه شاگرداول‌ها هم بلد نیستند. البته بازهم چون بدون ماسک جوش دادم، چشمانم را برق زد.    این تجربه‌ها بخشی از تابستان‌های زندگی من بود. بخشی که با حمایت پدر و مادرم، خانواده، همسایه‌ها و انسان‌های مهربان برایم ایجاد شد و توانستم از آن استفاده کنم. دوست دارم رازهایی را به شما بگویم تا شما هم بتوانید تابستان‌های درخشانی را تجربه کنید. قسمت بعدی تابستان‌های مرد هزارچهره را بخوانید. . پ.ن: این مطالب که به قلم کارشناس تربیتی، حجت الاسلام احمدرضا اعلایی نوشته شده است برای اولین بار درصفحه ی: @nojavan_khamenei منتشر شده است!🙏🌸 #تابستانه #چمرانی_ها #اوقات_فراغت #کار_مفید #سرگرم_کردن_بچه_ها

🧱 آموزش سنتی به ما می گوید پشت نیمکت بشین، درس بخوان، مشق بنویس، تا بزرگ شوی و در کنکور قبول شوی. افتخار آموزش سنتی، خوراندن یک سری آموزش و تئوری در ذهن کودک است. کودکی که دوست نداشته باشد بشیند، بخواهد تجربه کند، آزمون و خطا کند و به دنبال مهارتی غیر از آنچه در کتاب های درسی گفته شده باشد، کودک مطلوبی نیست! ‌ خروجی این مدل آموزشی می شود کودکی پر از اطلاعات که با زور نمره و رقابت یاد گرفته، بدون هیچگونه مهارت و انگیزه و اعتماد به نفس... ‌ #پرورش در چمران، مهم تر از #آموزش است. لزومی ندارد همه ی کودکان دکتر و مهندس شوند تا ما افتخار کنیم، کودک می تواند یک نقاش باشد، نانوا باشد، معلم باشد اما انسان باشد!! ‌ یکی از فعّالیت‌های اصلی کلاس چهارمی ها، پروژه‌ی چمیاری( شاگردی‌کردن ) بود. شاگردی‌کردن خوبی‌های زیادی دارد. یکی از فایده‌هایش این است: روحیه‌ی تواضع و افتادگی ایجاد می‌کند؛ یعنی باعث می‌شود نخواهیم از اوّل یک کار، رئیس باشیم؛ بلکه پلّه‌پلّه کارها را یاد بگیریم و بالا رویم. خوبی دیگرش هم مهارت‌آموزی و دانش‌آموزی است؛ مثلاً آقا سیّد محمّدحسین با چیدن کاهوها روی هم، نسبت به شکل هندسی کره( کاهوها تقریباً کروی بودند. ) و ویژگی‌های آن دیدی پیدا کرد. ‌ آقا محمّدحسین با کار پشت دخل نانوایی، گرفتن اسکناس‌های گوناگون و پس دادن بقیه‌ی پول، در زمینه‌ای قرار گرفت، که مهارت‌های ریاضی‌اش تقویت شود‌‌ و بتواند خوب حساب‌کتاب کند. ‌ آقا متین و آقا هادی هم علاوه بر تقویت مسئولیت‌پذیری اجتماعی‌ و نظافت بخشی از شهر( قسمتی از پیاده‌رو ) مهارت نظافت‌کردن را تمرین کردند. فقط باید مواظب باشند آب هدر نرود.. ‌ #کلاس_چهارمی_ها #ادبستان_پسرانه_شهید_چمران #مجتمع_آموزشی_شهید_چمران #حمزه_دوران #چمرانی_ها #مهارت #رویکرد_آموزشی

#ورق_بزنید . خوابگاه دختران . 📝قسمت پنجم . "برنامه کودک شصتی ها" فکر می کنم اگر از تمام دختران دهه شصتی، راجع به خاطره انگیزترین چیزهایی که از کودکیشان یادشان مانده بپرسید یا در اولین گزینه و یا بین چند گزینه اول اعلام می کنند: " #برنامه_های_کودک_تلویزیون" فقط باید یک نفر دهه شصتی باشد و موقعیت برنامه های تلویزیونِ آن زمان را دیده باشد تا عمیقا درک کند چقدر قند در دلمان آب میشد وقتی بعد از یک هفته انتظار، آهنگ کارتون باخانمان را می شنیدیم. تازه خیلی از ما تلویزیونهای سیاه و سفید داشتیم، با آنتن هایی نه چندان محکم روی پشت بام، که ممکن بود با هر تکانی آن فرصت یک ربع ده دقیقه ای ناب را هم از دست بدهیم. دست بر قضا قهرمانان خیلی از این برنامه ها دختر بودند و تقریبا همه شان هم زحمتکش، نسبتا فقیر و با پشتکار. شاید همه ما هنوز نسبت به چوپانی و چرخ نخ ریسی خاطره ی خیلی خوبی داشته باشیم به خاطر" #حنا_دختری_در_مزرعه". همه مان عاشق زندگی در کوه و جنگل و جزیره های دورافتاده باشیم، به خاطر " #هایدی" و "فلور در #خانواده_دکتر_ارنست". چقدر نسبت به سوپ و آن نان های بامزه کارتون ها حسرت میخوردیم و چقدر همیشه آرزو داشتیم کار بزرگی بکنیم! کتاب و نوشتن برایمان خوشایند بود چون تمام شخصیت های مورد علاقه مان با وجود سختی های زیاد کتاب می‌خواندند و نامه می نوشتند. چه ارزش های نابی در همان دوران جنگ و سختی به ما منتقل شد،ارزش هایی که هنوز همراه با ماست...!!! . #ما_که_هستیم #تاریخچه_چمرانی_ها #دختران_دهه_شصتی #تربیت_دخترانه #کارتون_های_دهه_شصت